ხაფანგი კონკიასთვის

ანოტაცია

დომენიკა ვარ თუ მიშელი, ბოლო წამს ცეცხლს მაინც ვნებდები ალმოდებულ ოთახში. მეორე სართულზე, ფანჯრის წინ, ხელში მიჭირავს ცეცხლმოკიდებული ღამის პერანგი, რომელსაც სახეზე ვიდებ და ტკივილისგან ვკბენ, რაკი მერე ამ პერანგის დანახშრებულ ნაკუწებს პირში მიპოვიან. ფანჯრიდან სადარბაზო შემოსასვლელის კიბის საფეხურებზე ვვარდები. მეზობლები სირბილით მოდიან. ჟანა ჩემკენ იხრება და მე თავისთავად ცხადია, რომ დო ვარ, რადგანაც ჩემს გაშავებულ სხეულში და უთმო, უკანო სახეზე ჟანა დოს ცნობს.