"სიბრძნე სიცრუისა"

ანოტაცია

ამ ქალაქში ყველა ყველას იცნობს, ანდა შეიძლება ითქვას, ყველამ ყველა იცის, ვინ ვინ არის. როგორც უნდა უჩინარი იყო, მაინც ყველამ იცის, ვინ ხარ. სახელი და გვარი თუ არა, სახით მაინც გიცნობენ. ყველაზე ხალხმრავალ მეგაპოლისში რომ მოხვდეს ერთი თელაველი, მეორეს დანახვისთანავე იცნობს. ყოველთვის ასე იყო, თუმცა ამაში გასაკვირი არაფერია, ძნელად თუ მოიძებნება ამქვეყნად თელავივით პატარა ქალაქი, სადაც ასე არ არის. მე კი მათ რიცხვს მივეკუთვნები, ვისაც ამ ქალაქში ზედმიწევნით კარგად იცნობენ, იმიტომ კი არა, რომ რამით განსაკუთრებული ვარ, არა, უბრალოდ მე იმ იშვიათ გამონაკლისთაგანი ვარ, რომლის წინაპრებიც, ცხრა თაობაზე მეტი, ფეხმოუცვლელად ცხოვრობდნენ აქ და ბუნებრივია ქალაქის მეხსიერებაზე თავისი კვალი დატოვეს. მეტადრე კი მამაჩემმა, თუმცა მოვეშვათ ამას. მე ფას შესახებ უნდა მომეყოლა. მოედანზე, ძველი თეატრის წინ, მწვანე სკამები იდგა. ფულიანი ძიების ბირჟა იყო, მაგრამ ღამღამობით სასეირნოდ თუ გამოვიდოდი, მაინცდამაინც აქ მიყვარდა ჩამოჯდომა და რამდენიმე ღერის მოწევა.